Zrób to sam

Standardowo nasze produkty tworzą porowatą strukturę (tzw. „baranek”), jednak istnieją dwie metody osiągnięcia bardziej gładkiego wykończenia:

Metoda “wilgotnego wałka” (łatwa w wykonaniu)

Podczas nakładania każdej warstwy, w momencie gdy powłoka przestaje być mokra w dotyku, ale nadal pozostaje plastyczna, należy użyć lekko zwilżonego i dobrze odciśniętego z nadmiaru wody wałka (zalecany wałek gąbkowy lub nylonowy z krótkim włosiem) do wygładzenia powierzchni.

Czynność tę należy wykonywać podobnie jak właściwe malowanie — zachowując ciągłość ruchów (góra–dół) oraz poruszając się stopniowo pasami w jednym kierunku.

Wałek powinien być prowadzony z umiarkowanym dociskiem — tak, aby wygładzać nierówności, ale nie zdejmować materiału. W przypadku zdejmowania farby należy zmniejszyć nacisk lub odczekać, aż powłoka bardziej podeschnie.

Ewentualne niedociągnięcia należy korygować przy kolejnej warstwie. Punktowe poprawki mogą powodować widoczne różnice w strukturze.

Metoda “pióra” (gładszy efekt, ale wymaga doświadczenia)

Drugą metodą uzyskania gładszego wykończenia jest nałożenie większej ilości materiału jednorazowo (np. przy użyciu wałka sznurkowego lub wałka do gładzi gipsowych), a następnie natychmiastowe wyrównanie powierzchni za pomocą pacy stalowej (tzw. pióra).

Łączenie lekko zaschniętych fragmentów najlepiej wykonywać po ich wcześniejszym zwilżeniu mgiełką wodną (np. za pomocą opryskiwacza).

Metoda ta jest bardzo zbliżona do wykonywania gładzi gipsowych, dlatego w przypadku braku doświadczenia budowlanego zaleca się wybór metody „wilgotnego wałka” lub powierzenie prac wyspecjalizowanej ekipie.

Przy nanoszeniu pierwszej warstwy powłoki, mogą powstawać punktowe skupiska materiału (mikrosfer), przypominające „placki”. Przyczyny powstawania takich skupisk to:

1. Niewłaściwe narzędzia
   
   Nie każdy wałek malarski nadaje się do nanoszenia powłok termoizolacyjnych.

   Zaleca się stosowanie wałków nylonowych lub sznurkowych, które zapewniają równomierne rozprowadzenie materiału.

2. Nieprawidłowo przygotowane podłoże
   
   Bardzo chłonne powierzchnie wymagają bezwzględnego gruntowania (w niektórych przypadkach nawet kilkukrotnego).

   Celem jest ograniczenie wchłaniania wody z materiału, co znacząco ułatwia jego aplikację.

   Jeżeli nie masz pewności, czy podłoże zostało odpowiednio przygotowane, wykonaj prosty test: lekko zwilż fragment powierzchni wodą (tak, aby nie dochodziło do spływania) i spróbuj ponownie nanieść materiał.

   Jeżeli aplikacja przebiega wyraźnie lepiej, oznacza to konieczność dodatkowego gruntowania lub zwilżania podłoża przed malowaniem.

3. Zbyt wysoka gęstość materiału

   W niektórych warunkach (np. wysoka temperatura, niska wilgotność powietrza) produkt może wymagać delikatnego rozcieńczenia wodą — maksymalnie do 5%.

   Rozcieńczać należy wyłącznie taką ilość materiału, jaka zostanie zużyta w ciągu 3–5 godzin.

Jeżeli mimo zastosowania powyższych zaleceń problem nadal występuje, można rozprowadzić „placki” za pomocą niestandardowego ruchu wałka:

W trakcie ruchu góra–dół należy wprowadzić delikatny ruch boczny (w prawo lub w lewo), tzw. „uślizg wałka”. Pozwala to na równomierne rozprowadzenie materiału i zniwelowanie miejscowych nagromadzeń sfer.

Po rozprowadzeniu skupisk sfer, dalsze malowanie wykonujemy standardowo.

Jeżeli podczas malowania wałek ślizga się po powierzchni (nie obraca się), należy zwrócić uwagę na dwie możliwe przyczyny:

1. Wadliwy lub nieprawidłowo zamontowany wałek

   Przed rozpoczęciem malowania sprawdź, czy wałek swobodnie obraca się „na sucho”.

   Jeżeli wyczuwalny jest opór, upewnij się, że wkład został prawidłowo zamontowany na rączce. W razie potrzeby wymień wałek na inny.

2. Zbyt duża ilość materiału

   Nałożenie zbyt dużej ilości materiału jednorazowo lub niewystarczające odsączenie wałka może powodować jego ślizganie się po powierzchni.

   Aby temu zapobiec, należy dokładnie odsączać wałek z nadmiaru materiału, używając kuwety lub kratki malarskiej.

Aby uniknąć powstawania widocznych łączeń, zaleca się stosowanie poniższego schematu pracy:

1. Podział powierzchni

   Podziel ścianę na pionowe pasy o szerokości ok. 0,5–1 m.
   Pracuj zawsze w obrębie jednego pasa, zachowując ciągłość aplikacji.

2. Rozpoczęcie od krawędzi

   Zacznij malowanie od narożnika lub innej naturalnej granicy (np. krawędź ściany, okno, drzwi).
   Nie zaczynaj pracy od środka ściany.

3. Nakładanie materiału

   Nakładaj materiał równomiernie na pierwszy pas, wykonując ruchy góra–dół.
   Nie próbuj od razu uzyskać idealnego efektu — kluczowe jest równomierne rozłożenie materiału.

4. Przejście na kolejny pas („mokre na mokre”)

   Bez przerwy przejdź do kolejnego pasa, zachodząc lekko (ok. 10–20 cm) na poprzedni, jeszcze wilgotny fragment. Dzięki temu unikniesz widocznych łączeń.

5. Wyrównanie struktury (opcjonalne)

   Po nałożeniu 2–3 pasów wróć do początku i wyrównaj strukturę (np. metodą wilgotnego wałka lub pióra — zależnie od wybranej techniki). Pracuj nadal na świeżym materiale.

   Na większych powierzchniach najlepsze efekty daje praca w dwie osoby:

   1. pierwsza osoba nakłada materiał,
   2. druga na bieżąco go wyrównuje.

      Pozwala to zachować ciągłość pracy i jednolitą strukturę.

6. Kontynuacja pracy

Powtarzaj schemat:
nakładanie → zachodzenie → wyrównanie (opcjonalne),

utrzymując stałe tempo pracy na całej powierzchni.

Najważniejsze zasady

• nie dopuszczaj do przesychania krawędzi („mokre na mokre”),
• pracuj pasami w jednym kierunku,
• unikaj przerw na środku ściany,
• utrzymuj równe tempo pracy.